Nowe Mapy Czasu

4-9.04.2011, CSW 'Znaki Czasu' - P+K, Toruń

projekt rezydencyjny / warsztaty - John Grzinich

Nowe Mapy Czasu w Toruniu mają na celu eksplorację miasta jako środka niewykorzystanych możliwości. Poprzez wizualne i dźwiękowe poszukiwania łączą w sobie przestrzenie, struktury i terytoria - tworząc w ten sposób wycinek z półfikcyjnej geografii miasta i nowe pole gry. Projekt polega na spędzeniu kilkunastu godzin w przeciągu tygodnia w przestrzeni Torunia i jego okolic, jego uczestnicy (studenci, lokalni artyści, entuzjaści) mapując rozmaite miejsca i lokacje (parki, place, dachy budynków, przestrzenie poindustrialne, etc.) poprzez wydobywanie z nich dźwięku za pomocą prostych objektów (szklanych słoików, pokrywek, drutów, objektów zalezionych, itd...) stworzą swego rodzaju audiowizualny dziennik, który zostanie zaprezentowany podczas finału warsztatów. Tydzień rozpocznie się od kilku podróży po mieście i spacerów w ciągu dnia (pon-wt), które rozwinięte zostaną przez warsztaty, dyskusje i miejskie interwencje w drugiej części tygodnia w porach popołudniowych (śr-pt), podsumowanie nastąpi w sobotę, 9.04, o godz. 19.00 (wstęp wolny dla wszystkich zainteresowanych - projekcja otwarta).

Prowadzący: John Grzinich
Kurator projektu: Krzysztof Gutfrański

Zapisy dla potwierdzenia udziału i logistyki - warsztaty otwarte, ilość miejsc ograniczona (pokojzkuchnia@gmail.com / recepcja CSW)

Przykłady tego na czym polegały wcześniejsze edycje warsztatów Nowe Mapy Czasu w innych stronach świata, można zobaczyć na:
http://maaheli.ee/main/archives/975

ZAPRASZAMY!

Godziny i harmonogram:

- Poniedziałek - Wtorek, 4-5 kwietnia: PRZEWODNICY - różne godziny do ustalenia

Przewodnikiem po mapie może zostać każdy zainteresowany dysponujący czasem w ciągu dnia, mogą to być późniejsi uczestnicy warsztatów, ale też wolontariusze, którzy mają do odkrycia jakieś szczególne miejsce w Toruniu - zainteresowani spacerami, eksploracją miasta, akustyką, psychogeografią, itd. Przewodnik może dołączyć na 1 godzinę lub całe popołudnie, zależnie jakim dysponuje czasem. Różni przewodnicy mogą ustawić plan dla artysty w różnych godzinach dnia. Przewodnicy wyznaczą miejsca, w których rozgrywały będą się częściowo warsztaty.

- Środa - Piątek, 6-8 kwietnia: WARSZTATY WIECZORNE - dni robocze - proponowane godziny 17-20

Warsztaty wieczorne - otwarte sesje warsztatów, około 3 godzin dziennie. Część będzie polegała na eksploracji wybranych miejsc zaproponowanych przez przewodników - serii ćwiczeń i działań polegających na 'udźwiękowieniu' danego miejsca; część zaś na analizie materiału nagranego na poszczególnych lokacjach, dyskusji i propozycji edycji audiowizualnej - analizie narracji, wątków miejskiej geografii i zawartej w niej fikcji. Opinia i dyskusje uczestników będą miały decydujący wpływ na materiał dokumentacyjny powstały na warsztatach.

- Sobota, 9 kwietnia - publiczne podsumowanie warsztatów, prezentacja filmu i dokumentacji - godz. 19.00 (wcześniejsze spotkanie grupy zostanie ustalone w trakcie warsztatów).

O projekcie:

"Nowe Mapy Czasu" to przedsięwzięcie artystyczne i warsztaty koncentrujące się wokół mapowania przestrzeni (mentalnej, architektonicznej i naturalnej) przy użyciu dźwięku jako znaczenia wyrażającego konkretne działanie w danej przestrzeni. Proces ten wykorzystuje podstawowe zrozumienie faktu mówiącego o tym, że działalność artystyczna może mieć charakter rytułału, w którym żyjemy na codzień dzieląc się rozmaitymi doświadczeniami. Te w istocie wewnętrzne, subiektywne doświadczenia muszą być tutaj zrozumiane nie tylko jako fakt intelektualny, ale również poprzez znaczenie wspólnego działania i powstających stąd wartości na na różnych poziomach działania: osobistego, kolaboratywnego (pomiędzy uczestnikami) czy też kontekstualnego (pomiędzy różnymi lokacjami). Nacisk położony zostaje na subjektywne doświadczenie jako efekt bezpośredniego doświadczenia interwencji w przestrzeni publicznej (z dala od zapośredniczonych form słuchania poprzez 'muzyczne' czy 'rozrywkowe' formy dźwięku proponowanych przez media masowe). Znaczenie dźwięku rozszerza się tu o zagadnienie mapy, przestrzeni i relacji społecznych wewnątrz naszego własnego procesu myślowego. W celu udoskonalenia tych 'kognitywnych' map wprowadzone zostaną ograniczenia w rodzaju konkretnych działań, materiałów, określonego czasu oraz fizycznych parametrów poszczególnych przestrzeni. Te swoiste ograniczenia są granicami w ramach których rozgrywały będą się poszczególne części warsztatów.

Bio:
John Grzinich od ponad piętnastu lat zajmuję się badaniem rozmaitych aspektów przetwarzania i percepcji dźwięku: poprzez nagrania terenowe, rzeźby kinetyczne, kompozycję elektroakustyczną, performance, warsztaty i ćwiczenia 'głębokiego' słuchania. Obecnie mieszka i pracuje w Estonii, jest tam współzałożycielem i koordynatorem programu MoKS - niezaleznego miejsca rezydencyjnego typu artist-run. Publikował swoje nagrania w międzynarodowych wydawnictwach, jak np: SIRR, Cloudmirror, Staalplaat, Erewhon, Intransitive, Cut, Elevator Bath, CMR, Orogenetics, Pale Disc, i in. Dokumentacje i przykłady jego działań można znaleźć na: http://maaheli.ee/

FIZJOLOGIA SMAKU: KRONIKI GHENADIE POPESCU

5 grudnia - 12 grudnia - P+k i Subiektywna Mapa Torunia
Rezydencja artystyczna jednego z najzdolniejszych artystów mołdawskich.

- Interwencja w przestrzeni publicznej - "Skondensowana duma", 9 grudnia (okolice CSW);

- Wykład mołdawskiego krytyka i artysty Teodora Ajdera, prezentacja prac Ghenadie Popescu, dyskusja i gotowanie tradycyjnej mamałygi - 12 grudnia, od godz. 14.30;


Ghenadie Popescu to złoty środek Besarabskiej sztuki współczesnej. Z jednej strony, jego prace (malarstwo, artbooki, instalacje, interwencje w przestrzeni publicznej, ostatnio dużo używa mąki kukurydzianej) są eksponowane na najważniejszych wystawach instytucjonalnych i eksponowane na festiwalach sztuki, z drugiej strony - w ramach swojej działalności nosi mamałygę (o 2 metrach średnicy) w kierunku granicy, ciągnąc ją za sobą od człowieka do człowieka, od domu do domu, od wioski do wioski, od miasta do miasta, przynosząc sztukę ludziom. Z jednej strony jest człowiekiem ciepłym jak świeża mamałyga, z drugiej strony - jego prace noszą w sobie wyraźną deklarację polityczną, są wywrotowe, budząc zainteresowanie mołdawskich mediów. Popescu jest gościem wielu progamów rezydencyjnych dla artystów wizualnych w Europie, wciąż nie mając adresu stałego zamieszkania.

Kiedy odwiedziłem warsztat obok muzeum etnograficznego, gdzie również mieszka tymczasowo, widziałem, oprócz dziesiątek rzeźb z mamałygi, nad stołem na półce trzy stare dziecięce sandałki, trzy znalezione obiekty. Kiedyś były one zielone, ale czas pomalował je w kolorze tlenku brązu. Przeszedł mnie dreszczyk emocji kiedy je ujrzałem. Zaledwie kilka miesięcy wcześniej byłem w obozie koncentracyjnym w Auschwitz i widziałem tam góry butów. Ghenadie powiedział, że nie sądzi, aby jego sandałki miały coś wspólnego z tym miejscem, ale mają one bardzo silny wpływ na widzów i taką zaletę, że cały czas generują nowe interpretacje. Ghena mówi, że odkrył ich tajemnicę> w jednym sandałku kryje się pępek świata. Ghena otworzył szklane drzwiczki, za którymi stały i pokazał mi podeszwę środkowego sandałka. I rzeczywiście zobaczyłem pępek świata prawdziwy tuż przed moim nosem, nie większy od dwugroszowej monety... Mógłbym go nawet dotknąć ręką ... (Teodor Ajder)

Projekt realizowany w ramach programu PK i Subiektywnej Mapy Torunia, nie odbyłby się bez wsparcia Fundacji UTU.

WYDARZENIE POD HONOROWYM PATRONATEM AMBASADORA MOŁDAWII W RP, PANA IURIE BODRUGA
www.polonia.mfa.md

BIO:

Teodor Ajder - rocznik 1978, urodzony w Kiszyniowie (Mołdawia). Jest dziennikarzem, psychologiem, doktorem nauk medialnych Państwowego Uniwersytetu w Jokohamie, pisarzem, krytykiem sztuki i kuratorem wystaw artystycznych. Jego teksty dotyczą sztuki zaangażowanej, przemocy, terapii przez sztukę i posthumanizmu.

Ghenadie Popescu - rocznik 1971, urodzony w Floresti (Mołdawia). Jest jednym z najbardziej uznanych artystów mołdawskich, nagradzany licznymi nagrodami. Tworzy obiekty, działania w przestrzeni publicznej, dokumenty i prace wideo. Jego zainteresowania oscylują wokół politycznych i ekonomicznych aspektów sfery życia publicznego, emigracji i pracy, jak także niezwykłego charakteru przedmiotów codziennych, które ożywia i zwierząt z których wizerunkami eksperymentuje.

Fizjologia smaku jest programem rezydencyjnym dla „kucharzy skłonnych do eksperymentu” i poszerzania swojej wiedzy o inne dziedziny, bądź też artystów i innych osób, których zainteresowania obejmują tematykę kulinarną (kuratorzy, politycy, entuzjaści). Zgodnie z założeniami P+K przedsięwzięcie podejmuje dialog z ‘egzotycznymi’, artystycznymi i humanistycznymi aspektami gotowania, propaguje otwartą przestrzeń P+K (open space) oraz zachęca do swobody ekspresji w najbardziej elementarnych warstwach życia. Kurator: Krzysztof Gutfrański

mini fotoreportaż - O zjawiskach, które mają byt podwójny

Okno pasożyta

Okno z widokiem: http://pasozyt.csw.torun.pl/video4.mjpg

Para-site

Po kilkumiesięcznej inkubacji w dysfunkcyjnej lodówce dochowaliśmy się Pasożyta, który już od kilku dni na serio toczy CSW. Polecamy bloga: pasozyt.blogspot.com, na którym można obserwować relację dzień po dniu z zuchwałych poczynań Grubej Najgorszej. Od jutra na blogu pasożyta będzie funkcjonował odnośnik umożliwiający oglądanie jego aktywności w formie transmitowanej na żywo relacji wideo. Polecamy!

Research Programme: Daniel Malone – A THORN ON IT'S SIDE

23.09.2010, godz. 19:00
Research Programme: Daniel Malone – A THORN ON IT'S SIDE

Spotkanie z nowozelandzkim artystą Danielem Malone, który podczas krótkiego pobytu w Toruniu pracował nad projektem A THORN ON IT'S SIDE. Malone zaprezentuje niezwykłą historię naszego miasta w rysunkach, opowie m.in. o tym co łączy Tony Halika, o. Rydzyka i Mikołaja Kopernika. Projekt realizowany został w ramach programu rezydencyjnego This trip will change your art (Ta podróż zmieni twoją sztukę) oraz Subiektywnej mapy Torunia.

Daniel Malone (1977) Mieszka i pracuje w Auckland (Nowa Zelandia) i w Warszawie. Absolwent University of Auckland i Elam School of Fine Arts. W latach 1993-1995 przemierzył Amerykę Centralną i Północną, Europę i Azję. Był fundatorem i administratorem TESTSTRIP – pierwszej przestrzeni prowadzonej przez artystów w Aotearoa i Gambia Castle – galerii prowadzonej przez artystów i historyków sztuki, a także jednym z założycieli projektu Cuckoo. W 2002 skoncentrował się na nagrywaniu własnego albumu z muzyką hip-hopową i tworzeniu własnej wytwórni AoAtearoa Records. W tym czasie uczył się również języka mandaryńskiego w Chinach. Wykładał fotografię i Contextual Studies, uczył na wydziałach intermediów i rzeźby. Reprezentował Nową Zelandię m.in: na Biennale w San Paulo oraz Sydney.

"Pasożyt" - rezydencja Grubej Najgorszej

17.09-17.10.2010, / Pokój z kuchnią!

Artysta tworzy sztukę - to jest jego praca. Za pracę, którą wykonuje otrzymuje wynagrodzenie poprzez sprzedaż swoich dzieł lub honoraria z wystaw/działań artystycznych. Jednakże powstaje często sytuacja, w której artysta, chociaż uprawia sztukę namiętnie i dobrze, to nie może się z niej utrzymać. Zostaje zmuszony do stopniowego porzucenia swojego zamiłowania do sztuki, na rzecz bardziej dochodowego zawodu. Powoduje to, że umiera jako artysta.
Chcąc przeżyć, a nawet może więcej, czerpać z własnej sztuki korzyści, GN sięga po idee pasożytnictwa.

Pasożytnictwo narodziło się tak samo naturalnie, jak inne kontakty między różnymi gatunkami. Pojawienie się pierwszych organizmów żywych, spowodowało równoczesne zaistnienie relacji pasożyt-żywiciel. Parazytolog Claude Combes pisze w swojej książce pt. ”Ekologia i ewolucja pasożytnictwa”: „Pasożytnictwo jest nieuchronne”. Na początku lat 90’-tych, informatyk - T. Ray skonstruował zespół programów, które konkurowały między sobą, rozmnażając się, a nawet mogły podlegać, w każdym następnym pokoleniu, mutacjom, tak jak żywe organizmy. Dzięki konkurencji i mutacji po pewnym czasie zaczęły się wyróżniać lepsze programy, które prosperowały kosztem innych. Pojawiły się szybko autentyczne pasożyty.

Czemu więc pasożytnictwo nie może zaistnieć w sztuce? Wydaje się iż jest to naturalna kolej rzeczy.

„Bodźcem działającym w kierunku ewolucji organizmów wolno żyjących ku pasożytnictwu było zdobywanie pokarmu, szukanie ochrony, jak też przypadek i odpowiednie okoliczności”
(Zarys parazytologii ogólnej, K. Niewiadomska, T. Pojmańska, B. Machnicka, B. Drabda-Kazubska, PWN, Warszawa 1980, str.30)

Grupa GN - Gruba Najgorsza sięga po strategię działania pasożyta, po czym wprowadza ją w świat sztuki i kultury. Centrum Sztuki Współczesnej „Znaki czasu” w Toruniu zostanie na miesiąc żywicielem dla GN. Instytucja będzie utrzymywać swojego pasożyta. Grupa zamieszka w przestrzeni P+K (Pokój z Kuchnią) gdzie będzie się żywiła pokarmem od swojego żywiciela. Sam artysta-pasożyt będzie po prostu żył swoim życiem, ale jednocześnie będzie reagować na organizm, w którym się znajduje.

Manifest "Pasożytyzmu" już niebawem!

PRZEBIEG AKCJI MOŻNA ŚLEDZIĆ NA: www.pasozyt.blogspot.com
(dziennik „live-on-line” artysty-pasożyta - relacja niemalże „na żywo” ze zmagań),

Sponsorem akcji jest firma Jawo, www.jawo.pl

Research Programme: Roland Roos

W dniach 6-13 czerwca na krótkiej rezydencji będziemy gościć w Toruniu szwajcarskiego artystę Rolanda Roosa. Wychodząc od doświadczeń jakie dają nieograniczone możliwości nowych mediów, artysta koncentruje się na działaniach w przestrzeni publicznej. Wykorzystując niedoceniane możliwości tkanki miasta, używa jej w pozornie nielogiczny czy bezsensowny sposób.


W niedzielę, 13 czerwca podczas Święta Bydgoskiego Przedmieścia na Sąsiedzkim Festynie Osiedlowym, artysta zaprezentuje swój nowy projekt, ulica Mickiewicza 19-21 w podwórku od godziny 11. Zapraszamy!
szczegóły Święta:
http://bydgoskie.weebly.com/

NIE WSZYSTKO ŚWIECI JAK ZŁOTO

1.04, godz. 18 | Pokój z Kuchnia, Csw Toruń
NIE WSZYSTKO ŚWIECI JAK ZŁOTO

Zapraszamy serdecznie na otwarcie wystawy Wiesława Górskiego - jest to kolejna odsłona cyklu kuratorsko-rezydencyjnego Grupy Gruba Najgorsza. Górski jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych postaci toruńskiego Wydziału Rzeźby, współpracował między innymi z Adolfem Ryszką oraz Maciejem Szańkowskim. Podobnie jak prezentowany miesiąc wcześniej Gustaw Thomas, Górski ma również życiową pasję, która łączy sztukę i życie. Są nią gołębie i oprócz realizowania dyplomów toruńskich studentów, im właśnie poświęca większość swojego czasu, one zaś odwdzięczają się dając mu natchnienie. Górski postrzega figurę gołębia holistycznie. Zwierze to stanowi dla niego o postrzeganiu linii czasu, gołąb jawi się jako bezkształtna plama, którymi ptaki oznaczają szlaki swojego niepożądanego istnienia.
www.gnoje.com

Wolne naprawy

Od 28.03. do 2.04. gościem rezydencyjnym Pokoju z Kuchnią będzie szwajcarski artysta Roland Roos. Wychodząc od doświadczeń jakie dają nieograniczone możliwości nowych mediów, artysta koncentruje się na działaniach w przestrzeni publicznej. Wykorzystując niedoceniane możliwości tkanki miasta, używa jej w pozornie nielogiczny czy bezsensowny sposób. Kluczem do długofalowego projektu "Wolne naprawy" Roosa jest ekonomia działania i czasu. Artysta reperuje w rozmaitych miastach zniszczone, przemieszczone czy zaginione elementy, o które nikt się nie troszczy. Każda naprawa jest pomyślana w taki sposób, by odzyskać szczególnie istotny, brakujący element ze stanu przed-zniszczeniem. Jedyną dokumentacją i "świadectwem" tych efemerycznych działań jest fotografia porównująca stan "przed" i "po". Wizyta studyjna w Toruniu będzie miała na celu poznanie miasta i wstępną selekcję miejsc, w których miasto potrzebuje "pomocy", alternatywnej konserwacji.
http://www.rolandroos.net

Daniel Malone w Toruniu

fot.Ernest Wińczyk